سايه صبور

هیس هیچی نگو

در اینکه زمین گرده یا بیضی حرفی نیست
اینکه آدمای روی زمین چه هستند ؟! حرفها ست

: در اینکه سینما و تلویزیون ایجاب میکنه هنرپیشه پرورش بده حرفی نیست
اینکه سایر بازیگران زندگی به هنرنمائی مشغولند حرفهاست

: دراینکه از سوراخی ریز میشود دنیا را دید زد حرفی نیست
اینکه از دروازه ای بزرگ این موجدات دوپا رد نمیشوند حرفهاست

: در اینکه دور هر میدانی میشود دور زد حرفی نیست
اینکه آدما خیال میکنند همدیگه رو دور زدند حرفهاست

: در اینکه زبان بی استخوان میچرخد و هزاران راست و دروغ را جاری میسازد حرفی نیست
اینکه این موجود بیگناه باید به قیامت جوابگوی حرفهایش باشد حرفهاست

...................

هیس س س س س س س س س س س س سس دیگه هیچی نگو
.......................................................

+ مامانی هستی ص.آ. ; ۱:٥٩ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ۱۳ دی ۱۳٩٠

پيام هاي ديگران ()

چندسالته ؟!!

گفت: چند سال داری؟
گفتم: روزهای تکراری زندگیم را که خط بزنم، کودکی چند ساله‌ام...

چه فرقی میکنه چندسال داشته باشی وقتی با دلت حرف میزنی ؟

آنچه که مهمه خلوصته ؛ فهم و ادراکته ؛ حسِته ؛ گرمی دل ِ بی ریاته !!

وگرنه من یا تو 100 ساله باشیم یا 1 ساله وقتی اونی که باید باشیم ؛ نباشیم ؟! خیالت راحت میشه ؟ فرقی میکنه ؟ برای توئی که سالهای عمرتو به صُلابه میکشی و با یک جمله گند میزنی به تمام بافته ها و زیبائی ها !! نمیدونی که داری چیکار میکنی ؟ بچه ایی ؟ جوونی ؟ خامی ؟! تو اگه هزار سالت هم بشه ذهن و دلت بازهم کوره !! پس لطفا" از سن و سال و تجربه نپرس که خنده ام میگیره

من از تبار تیشه‌ام، با من غمی هست

در ریشه‌ام احساس درد مبهمی هست

جز زخم، این دنیا نخوردم تلخ و شیرین

هست ؟! آیا در آن دنیا امید مرهمی

اگه دوست داری اینجا رو هم بخون

===================================================

+ مامانی هستی ص.آ. ; ۸:٥٥ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٢٦ مهر ۱۳٩٠

پيام هاي ديگران ()

سایه بون داری بریم کویر؟

گفت تمام شماره هامو پاک کن نمیخوام دیگه با تو یا هرکس دیگه ای تماس داشته باشم و قبل از اینکه حرفی بزنم گوشی رو قطع کرد از رفتارش خیلی ناراحت شدم یعنی چی آخه ؟
اما ..

گاهی آنقدر گرسنه میمونی که سیر میشی خوب رفیق بیچاره هم از بس در دوستی صداقت دیده خسته شده
*******************************************

بعد از ساعت کاری رفتم گورستان تا غروب اونجا بودم
شنیده بودم وقتی تاریک میشه اونجا خوف میگیره آدمو !!
نترسیدم , نلرزیدم ، خیلی هم شنگول سر به سر صاحبخونه های قبرا گذاشتم جلو بعضی از سنگ قبرا ایستادم و در زدم بعد از سلام و احوالپرسی گفتم خسته نشدی از خوابیدن اینجا؟ پاشو دیگه جاتو بده به من از بس که بیدار بودم دارم میمیرم از خواب !!یه روح سرگردان مواظب حرکاتم بود یهو گفت : زکی !! مگه شهر هرته ؟ اگه میخواستن جاشونو عوض کنن که من جلوتراز تو , توصف ایستادم ؛ دیر اومدی زود میخوای بری ؟!

گاهی فکر مرگ چنان کیفورت میکنه که خوردن یک لیوان آب خنک و گورا تو ظِلِ گرما برات سُکر آور نیست .

+ مامانی هستی ص.آ. ; ۸:٥٠ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٢ خرداد ۱۳٩٠

پيام هاي ديگران ()

ترافیکهای افکارم

......................
تو بنویس بجای من از دلتنگی هام ؛ از آمال و آرزوهام ؛ از صدای خنده های
مصنوعیم ؛ از عشق و امیدهای از دست رفتم ؛‏از دوست داشتنهای واپسینم
؛ از عهدهائی که بهشون وفا نشده ؛ بعد روی همه اشونو خط خطی کن
و بزارشون جلوی چشمای من ؛ !!! میخوام ببینم چه نقشی رو نشون میدن ؟!!

ای بابا چی فکر کردی؟! منکه تو رو مقصر نمیدونم !!!! این کوتاهی ها که تقصیر تو
نیست !!! فقط یه سوء تفاهمه که به یاد آدم میاندازه ترسو بودن چقدر به ضرر آدمیزاده
نه به صرفش ؛ فرار کردن از واقعیت بیشتر آدمو فرو میبره تو چاله نه اینکه جاده
خاکی رو تبدیل به آسفالتی وسط یه جنگل پر از درختای سبز و سایه بون ؛ بکنه ....

خوب ؟! این یعنی چی ؟ یعنی اینکه ما آدما انگشتای یک دستیم ؟ یعنی بهم مربوط میشیم ؟!!
اگه یه غلطی بکنیم مثل دود سیگار میشه که صاف میره تو چشم و چال خودمون ؟
مگه من مسئول رفتارای تو هستم ؟ مگه من پیغمبر اُمتم ؟ !! چقدر چرند و پرند
شنیدم توی این ظواهر دوستانه و انتقاد ناپذیر !!!!!!!!! خو اینا همه اش تقصیر منه دیگه !!!

آخیش قربون دل مهربونی که انتقاد پذیره و تاثیرات معجزه آسائی
داره .... اینقده این دل مهربونم چزیده چزیده چزیده که نگو بوی سوخته اش همه جا رو پُر کرده !!!!!!!!!!!!!!!!!!

************************************

خوب دیگه ساسات احساست رو بکش و علامت سئوال چشاتو خاموش کن
عشق تو سرازیری افتاده ؛ دنده خلاصه ... آهای مراقب باش مردومو زیر نگیری
لاستیکاتو چک کردی ؟ صاف نباشن ؟ مگه خودت عاجدار نبودی ؟
شایدم خط خطی از این مدل جدیدا ؟! هوم م م م م م

***********************************

من اگر باده خورم خودم خورم
من اگر مستم خودم هستم
من اگر دیوانه ام خودم دیوانه ام
من اگر رقاصه ام با خود میرقصم
من اگر قصه گو هستم قصه ی خودمو میگم
خوب ؛ همه اینا یه جوریه که با کسی کاری نداره
من عارف ِ وقت خویشم و با بیگانه مرا کاری نیست
....

**********************************

اگه دوست داشتی به این یکی خونه امم سر بزن

دوست جونم :

فکر نکنی چون نمی نویسم تو رو هم نمیخونم ؟ یا اگه پیغامی نمیزارم یعنی نمیخوامت ها؟‌ فقط یه کمی یه کوچولو قاطی پاطی ام هم جسمی هم روحی . تو پیغام بزار و روحمو شاد کن . باشه ؟

+ مامانی هستی ص.آ. ; ۱٢:٠٠ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ٤ آبان ۱۳۸٩

پيام هاي ديگران ()

راز و نیاز

سلام به دوستان مامانی هستی ایشان از من خواستند که وبلاگهایشان را از روی نوشته هائی که در اختیارم گذاشته اند بنا به اختیار و انتخاب خودم به روز کنم امروز فرصتی دست داد تا این وبلاگ را که خودم هم دوستش دارم به روز برسانم و آخرین راز و نیاز با خدایش را انتخاب کردم که دیروز نوشته بود فکر میکنم تعجب کردید که خودش چرا ننوشته راستش مامانی مدتی است که سخت بیمار و درگیر است و زمانی هم که میتواند سرپا باشد و به محل کارمان بیاید بشدت درگیر کار میشود و دوباره می افتد ایام سختی را میگذراند و همچنان ظاهرش را خوب نگه میدارد بیائیم همه باهم برای سلامتی روح و جسمش دعا کنیم . که جز خدا کسی نمیداند چه بر او گذشته است

دوست مامانی و شما : نازنین

-------------------------------------------------------------------------------------------

خدایا صدای فریاد پُر از نیازم را بشنو که تو میدانی به تو نیازمندم و بس تو آگاهی از رازهای درون و آلامم ، صبورتر و شنواتر و رازدارتر از تو نمیشناسم کاش در تمام برهه های غم و شادیم کنارم مینشستی و دست نوازشت را بر سرم میکشیدی تا اینهمه احساس تنهائی نکنمو قطره های بارانت ؛ راز چشمانم را بپوشاند . خدایا در این دنیای فانی دیگر انسانی نیست که غرق در دنیا نشده باشد و پا بر گلوی دیگر بندگانت نگذاشته باشد و چون خون آشامی خونی نمکیده باشد ، خدای دلتنگم از این دنیا ، دلتنگم از این خون آشامان زمانه ، دلتنگم از پاهای سنگین و فشرده بر شانه هایم ، دلتنگم از پنجه هائی که گلویم را فشار میدهد ، بیا و مرا غرق ملکوتت کن آخر دلتنگم از اینهمه حرکات هستی سوز انسانهای بظاهر آدم که خویش را به شیطان فروخته اند ؛‌ اجازه میخواهم که برای خودم و آنان دعا کنم تا قدر دوستی و شادمانی و خوب بودن و خوب زیستن و باهم بودن را بدانند .

خدایا آرزوهایم را بسوزان اما امیدهایم را نه .

تو قادری ، تو توانائی ، گوشه چشمی بنما بر من و مرا ببخش و بیامرز ، مرا از مهر و عشقت سرشادکن و یاریم ده که این روزگار سختی را به آسانی بگذرانم و مخلوقی شایسته برایت باشم . لبخند بر لبانم جاری ساز و شادم کن که باعث شادی و لبخندت باشم ، خدایا بمن بندگی ِ عشقی عطا کن تا کوله بار پُر از گناهم را برزمین گذاشته و لطف و مهربانی های تو را بر شانه هایم حمل کنم .

ای جلیل ، ای کریم ، ای بی نیاز ؛ اشکهایم بر گونه ها کبره بسته است زیرا به انتظار تو نشسته ام برای اجابت دعاهایم ، خدایا چشمانم خشک شده است از بس به انتظار نگاهت در کوچه پس کوچه های زندگی پرسه زده ام .

مرادریاب خدایا

دوسال پیش پدر به خوابم آمده بود که تو بزودی می آئی پیشم ، پس چه شد خدایا ؟ چقدر ِ دیگر صبر کنم و روی دنیای خاکی و خالی از عطوفتهای انسانی قدم بزنم تا این عمر زیادی تمام شود ؟ منتظرت هستم خدا جون منتظر جوابت هستم ....

خسته ی خسته ی خسته ام مرادریاب

+ مامانی هستی ص.آ. ; ۱:٢٢ ‎ب.ظ ; دوشنبه ۱٥ شهریور ۱۳۸٩

پيام هاي ديگران ()

اگه صبح که بیدار شدی بجای یک لیوان آب یا یک چای شیرین ؛ قهوه ای غلیظ و تلخ بخوری چی میشه ؟ امتحان کردی ؟ اولش رعشه توی تموم بدنت میدوه تا ته ته های روحت نفوذ میکنه بعد کمی آروم تر میشی و مزه مزه اش میکنی و به تلخی اش عادت میکنی !!! میدونی چرا ؟ چون میخوای که این تلخی رو به نیش بکشی ؛ چون دوست داری همیشه دنبال تلخی باشی تا خودتو درونش گم کنی ؛ چون جسارت اینو نداری که لابلای اینهمه تلخی ؛ بگردی و شهد شیرین خوشبختی رو پیدا کنی ؛ چون جُربُزه گریستن نداری تا فریادتو؛ توی گلوت خفه نکنی که مبادا دیگرانی بدونن دردت چیه ؟ چشماتو بستی روی آسمونی که برات ستاره میریزه ؛ داری فقط بوی باروت ِ سرزنش رو به مشام میکشی ...

خودت رو به هوائی دیگر بسپار ؛ آسمان از آن ِ توست ....

واگویه اول‌:‌ کَل اگر طبیب بودی ؛ سرِ کچل خود دوا نمودی

واگویه دوم :‌ اینقدر توی خودم ذوب شدم که اشباع شدم

واگویه سوم : وقت گرفتن من خوبم وقت پس دادن چقدر بد میشم . نه ؟!

واگویه چهارم : اگر فرصتی دوباره برای زندگی داشتم بجای عشق به قدرت ؛ قدرت عشق را یاد میگرفتم .

واگویه پنجم :‌ همین دیگه .... منتظر چی هستی ؟ !!!

بماند تا بعد .............................................

+ مامانی هستی ص.آ. ; ٦:۳٦ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٧ تیر ۱۳۸٩

پيام هاي ديگران ()

صبر

دلم گل سرخی بود که رنگ لاله های وحشی را تحت الشعاع قرار میداد ؛

از جور ِ زمانه ژاله ام بر گُل نشست وهنوزصبح شادمانی را نشناخته پَرپَرشد ؛

اینک

درون دستهای ستاره ها رشد میکنم ، غنچه ام میشکفد و باز امید در اوج ِ ناامیدی زنده میشود ؛ سپس غبار نا باوری از این خوشبختی ِ کوچک ؛ امید میچکد از دلِ چون خون ؛ بازهم ؟! صبر صبر صبر برای امیدی واهی است ؟ نه ؛ نمیتواند واهی باشد ؛ دست به دعا برمیدارم که خدایا اینقدر آزمونهای سخت سرِ راهم قرارنده ؛‌ ایامم تلخ است ...کمی قند میخواهم ...............

+ مامانی هستی ص.آ. ; ۱۱:٢٠ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ۱۱ خرداد ۱۳۸٩

پيام هاي ديگران ()

گاهی

روزمرگیها

حیف از گل ِ من که در بهار خشکید ، دیگر چه میتوانم بگویم از دلتنگیهای این عمر دو روزه که همه شاد میخوانندش ؛ حال اینکه به تظاهری هلهله میکند وپرده بی حیائی ها را در حیای گونه اش پنهان میکند و چهچهه بلبل را در گلویش خفه ؛ تا در گوشه ای از زمین بذر ناباورانه زندگی را بکارد شاید غریو ِ شادی رشد کند و سیر ِ نزولی عمرش به صعود بنماید آنگاه مفتخرانه بگوید من نَفَس میکشم ، من راست راستی زنده ام ، من هستم ؛ هستم تا متهم به تقصثر نشود و مصیبت خوانان برایش مرثیه نخوانند .

88/12/28

عجب؟!! امروز درون قاب روی دیوار ِ دیوانگی ام نقش سالها افسوس را به تصویرکشیدم ؛ آجرها لبخند میزدند و دیوانگی ها را به یاد می آوردند ؛‌چه تلخ بود لبخندشان بیشتر به استهزا میماند تا لبخند ، در مصیبت سوگ عزیزی نشسته ام که عزتش برباد داد زندگیم را و تلاش و تکاپوئی پایان ناپذیر برای صاف کردن قاب روی دیوار ... شاید فریاد رسی بیابم که دست تمنایم را بفشارد ..............

88/12/29

فاتحه بخوانید برای شفای دلی بیتاب ، شاید آنکس که خود را به بیخبری زده و در دریای آرام خویش پارو میزند بشنود صدای رسالتی که پیامبرمان به ارمغان آورد و مسلمانی اش را پید کند تا بداند که چه بَد کرد با این دلِ به سوگ نشسته ... بخوانید فاتحه ای برای من شاید مرحمی باشد بر زخمهای بی مرحمم ..

89/1/22

گاهی گمان نمیکنیم , ولی میشود
گاهی نمی شود که نمی شود که نمی شود
گاهی هزار دوره دعا ؛ بی اجابت است
گاهی نگفته , قرعه بنام تو میشود
گاهی گدای گدای گدائی ؛ و بخت نیست
گاهی تمام شهر ، گدای تو میشوند

دوست داری حکایات مامانی رو هم بخونی ؟

+ مامانی هستی ص.آ. ; ۱٠:٤۳ ‎ق.ظ ; دوشنبه ۱٦ فروردین ۱۳۸٩

پيام هاي ديگران ()

آچشم به راه ........

از پنجره سرک میکشد
چشم ها تا بیخ و بُن ِ پیچ ِ کوچه را میکاوند
می اندیشد
شاید بیاید ...
شاید در خم ِ کوچه پنهان است ...
نه ...نیست ، نیست
کجائی پسر ؟
روحم خسته است
دلم تو را میکاود
بی تابم ... بعداز کوچه به این می اندیشم
که گنجشکم روی کدامین شاخه ؟
لابلای کدام برگها ؛ با دیگر گنجشکان به جشن و پایکوبی مشغول است ؟
...
باران میبارد
برگها خیس میشوند
آه ... گنجشککم خیس میشود حالا ...
...
به لانه ات برگرد.........

***************
دگرگونی

سرشار از دیگرگونی هستم و سرشار از مرکز عشق ؛ در من گرما انباشته شده است و دیگر دریک قالب یخی زندگی نمیکنم . آن دیگری ام مُرده است و جلوه ای سیال قلبم را روشن میسازد ؛ که با هر جاری شدنش اضطرابهایم را میشوید ؛ در این هجمه تازه ؛ موهبت و عشق انتظار میکشد و روز بروز بیش از پیش نمایان میشود . اکنون بیش از زمانی قبل تر خویش رامیشناسم ؛بنظرم رسیده که در این آگاهی اشتباهی رخ نمیدهد نه اینکه در خواستگاهی خودخواهانه تحلیل کنم و از نفوذ به اعماق آگاهی ام عاجز باشم ؛ نه ... شیوه تحلیلم بدرد درون ِ اینکم میخورد و این ذاتی است که از ازل بوده اما وقتی به کره خاکی پای نهاده است شروع به گریه کرده و از ره یافتهای درونی کاسته ؛ که اکنون سعی میکنم او را به اصل خویش باز گردانم .
دل مشغولیهای زندگی (روز مرگی ) باید به پایان برسد تا بواسطه پایان ؛ آغازی درست بدست بیاید زیرا زندگی رویایی بیشتر نیست که بیش از این نباید از آن انتظاری جز در این لحظه بودن را داشت . رویا باید آشفته شود تا خواهش نفس پایش را فراتر نگذارد و؛ نفسی که بیشنر از ذهن ِرویایی ؛ نه گامی بیشتر برمیدارد نه تو را بیدار میکند ؛ باید کُشت ... پس بیداری را در بیداری میتوان دید نباید به پس رفتهای ذهن بها داد و واسطه ای برای امیال و افزون طلبی ایجاد کرد و ساخته و پرداخته ها را بسان سکه های درخشان و خویش را ثروتمند دید .

فقیر بودن در این راه بزرگترین ثروت است

من اینجا هم هستم

+ مامانی هستی ص.آ. ; ۱٢:٥۸ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ۱۱ اسفند ۱۳۸۸

پيام هاي ديگران ()

هرکی یه جور عاشقه ...

داشت میگفت و میشنیدم ناخودآگاه .......
آی پیرمرد ِ چرتکه بدست ِ تو آسمون ...... میشه لطفا" چن دقیقه گوشتو بدی به من ؟ یه کم فاصله بگیر از ؛‌ ازمابهترونای زیر لب نجواکن ؟‌ یه کوچولو هم به احوال ِ آدمای خطاکاری که پشیمونی ؛ از خلقت شون , برس.........یه ذره بی توجه شو به کسایی که یا از اینور بوم میفتن یا اونور ؛ یعنی ما چوب دوسر طلائیم ؟‌حَدِ وسطیا آدم نیستن ؟ چرا هی آدمو میچلونی ؟ اونقدر که از درد شروع کنه کم کم ازت فاصله بگیره ؛ یه دفه هم این هندز فیری رو از تو گوشات بکش بیرون ببین من چی میگم ؟ ببین ! شاکی ام ؛ از همه کائناتت شاکی ام ,‌از حیونای آدم نمات شاکی ام ؛ از جبرت شاکی ام از اختیارت شاکی ام ؛ هیچی سرِ جاش نیس , هرچی بیشتر صدات میکنم انگار خوشت میاد بیشتر قیافه بگیری ؛ من مثه بقیه نیستم پاچه خواری و گریه زاری کنم ؛ اصن بلت نیسم ... خودتم میدونی وقتی شادم و همه چی آرومه بیشتر صدات میکنم .. کارایی میکنم که دوس داری ؛‌انقدر بامن لج کشی نکن ؛ هی گرو کشی نکن ... نه از تو نه از بنده هات کم نمیشه یه ذره بیشششتتتر به منم توجه کنی ؛ جدی میگم ؛ یه کم رو او مشیتت و حکمتت ؛ تجدید نظر کن .. دوستانه دارم میگم ها!!! گفتمش : این دیگه چه جوریشه ؟‌!!!!!! گفت : بتو چه ؟! این یه معاشقه ی دعوائیه بین من و او ... تو چیکاره ای ؟!!!
بعدش زمزمه کرد :

های زندگی !! رها کن مرا از این تن

دارم می میرم از عشق خدا

و میگریست و میگریست و میگریست ........ عینهو اشکی که من تو پست قبلی در باره اش گفتم و بقیه ها فکر کردن عاشقیت ِ غیر خداست و نه فریاد گلو گیر ِ خود قطره های اشک .....................

بعد......

با خودم فکر کردم هر قطره اشک امضای خداست ؛ پای چشمهائی که آسمان در آنها خلاصه شده است ........ شاید در طوفانهای زندگی باخدا بودن بهتر از ناخدا بودن باشه

+ مامانی هستی ص.آ. ; ٢:٢٠ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٥ بهمن ۱۳۸۸

پيام هاي ديگران ()

نجوای عشق

دوست داری مامانی هستی رو هم بخونی ؟

به خیال می آمد که وقتی او کنارش هست تنهائی دیگر نیست . از او تا اوج ِ او , از او تا گُستره بلند ِ زندگی . و از من تا خود ِ من ِ تنها ...
او بود که مرا به داشتن راز ِ نجوای ِ عاشقانه دعوت میکرد و همراهش میشدم , از جاده ی رنج میگذشتم ... باهم میگذشتیم , پیکره ی زنجیر اسارت و دلتنگی را پاره میکردیم و باز دلتنگ بودیم , از این رفتن ها , از این کاویدن ها و پیمودن ها یمان ؛ زمین ، خیس میشد و پاهایمان به گِل مینشست وانگاه که نسیمی خنک تَنِمان را نوازش میکرد تا شاید ............. نه نمیشد و نفسی تازه میکردیم و باز راه می پیمودیم ...همه جا را باهم سَرَک میکشیدیم اما ؛ اما او نبود که میتوانست کاملا" آرامم کند یه چیز این وسط کم بود و گاه از سَر ِ لجاجت فراموشش میکردم همان رازی بود که او همواره به یادم می انداخت وقتی که دیگر از سرعت گامهایمان خسته میشدیم ...
آره نجوائی عاشقانه با خالق همه این ها مرا آرام میکرد . او هم میرفت و مرا با عشقم تنها میگذاشت شاید که لبخندی بر لبانم بنشیند اما لحظاتی بعد مجبور به برگشت میشد تا سبُک شوم تا خالی شوم . او با درد ِ من می آمد و با سبکبالی ام پرمیکشید...
او خیلی خوب بود فقط یک بدجنسی کوچولو داشت آنهم وقتی بود که میخواست بره ، قرمزی‌ِ چشمامو با خودش نمی بُرد ؛ اونها رو جا میگذاشت تا منو رسوا کنه ...
دیگه به کسی نمیتونستم بگم که : چیزی نیست سرما خوردم !!! خاک رفته تو چشمام !!! بهونه هامو خراب میکرد ...

ن.ت . گاهی تما م چیزهائی که یک نفر لازم داره ؛ تنها ، دستیه برای گرفتن و قلبیه برای فهمیدن ِ او ...........

خدا ااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا عاشِقِتم

+ مامانی هستی ص.آ. ; ۱:٢۸ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٧ دی ۱۳۸۸

پيام هاي ديگران ()

من دیگر من نیستم

دوستان مهربونم ؛ لطفا" یه توجه و تامُلِ کوچولو داشته باشید

(( مخاطبِ من ، فردِ خاصی نیست ؛ هیچکس ..... مخاطبم: من ِ دیگرِ من است )).

درزندگی جنگل سهیم میشوم وقتیکه برگهای خشکیده خودرا در خاک گم میکنم ،و این حیاتی دوباره است. آزاد شدن؛ از "میل"‌برای "بودن"‌؛ بودنی که هست ،و "میل "همان اشتیاقی بود که برایش چشم به آینده دوخته بودم . اکنون این "بودن" را در لحظه حال می بینم و دیگر برای " میلِ ذهنی" نمیخواهم که وجودم را از دست بدهم .میل را متوقف کرده ام تا بودنم را نمایان کنم ...
آخر ؛ میل چیزی بود شبیه به آتش و نمیخواستم در آن بسوزم و هیمه ام هموارتر شود ، پوسته ای که در مغزم رشد کرده بود به آتش سپردم تا دود شود تا در شکوه و عظمت وجودم زبانه بکشم ، میگذارم که این پوسته ها یکی یکی بسوزند و بوی کِز آنها اطرافم را فرابگیرد .تا این "من " در ژرفای ‌"منیت " غرق شود و دیگر اثری از آن باقی نماند ؛ در این حال ، تاریکی ، نیست و نابود شده ؛‌نی نواز نی مینوازد و نغمه در ساز ستاره میزند ؛ آنگاه خورشید رویاهایم طنین می اندازد ؛من به تسلیم و رضا رسیده ام برای یک زیست بی نزاع ؛‌ اینک ، فارغم ؛ از از آرمان و امیال ؛ فارغ از هر نیک و بد؛ دیگر جنگی و جدالی در من زندگی نمیکند و زندگی ام تباه نخواهد شد ...
مرا ببین ؟ به فراسوی مشاهده نفسم قدم نهاده ام . چطور؟ نمی بینی !؟ ای ... کسیکه مخاطب ِ ساز من بودی دیگر آوازت را دوست ندارم ؛ اینک در نی خویش می دمم و آواز وجودم را سر میدهم و با ساز خویش می رقصم ... در طنین ِ صدای خویش غرق میشوم و جا و مکان را فراموش میکنم .....
چگونه ای ؟! تعجب میکنی که زمانش چطور و چگونه فرا رسید ؟‌
شُد دیگر ........ هنگامیکه سکوت مرا فراگرفته بود و کلمات ،دلم را قلقلک میداد ؛ بارها و بارها کلمات ناگفته و گفته ام ؛ بی پاسخ ماند حرفهائی که هنوز طرح نشده بود، به آخر رسید و پاسخی نیز .........و حالا زمان آن رسیده است که این آرامش و سکون را بشناسم و از تباهی بگریزم ؛ بدین گونه که ذهنم ؛ موضعی را برای دیگر آگاهی ام آماده کند و جاری بودن را لازمه معنای منجمد شده دیرینه بداند ... درمن موجود دیگری متولد شده است ؛ شاید از سیاره ای دیگر آمده !!! و مرا بیناتر میکند ؛ اینک احساس زنده بودن میکنم و این آگاهی بگونه ای است که به اشاره ای سراسر وجودم را بیدار میکند و در میابم ؛ اینکه حسم را نه هرگز دیده ای نه هرگز داشته ای و نه هرگز چشیده ای ؛ دیگر مرکزی به نام "میل" وجود ندارد . من دیگر من نیستم .......

مامانی هستی نیر با سه نوشته و تصاویر تازه به روز است .

+ مامانی هستی ص.آ. ; ٢:٠٧ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٢ آذر ۱۳۸۸

پيام هاي ديگران ()

خداوند صیاد ِ دلهای پاک است

از خانه ی کوچک دلم ، به دل ِ مملو از درس محبتت !! سلامی روانه میکنم .که به من آموختی زندگی کردن را ، سپس به تنهائی مصیبت ها و دردها را تحمل کردن و خویش را برای همه چیز مهیا ساختن .
سلام بر مهربان یاوری که از ابتدای دیدن و بودنش ، اشتیاق عشقی بی صورت در محل ِ یک موسیقی خاموش هم مسیرم کرد .
این بار سلامی بر تو میفرستم که احساسی دیگر دارم، عاری از هرگونه روزمرگی های زندگی ...
یک زندگی تازه که لمس نشدنی است که صفات نیک تو را بر جای جای وجودم احجساس کرده و در دلت غرق میشوم .
آینده هنوز نیامده است ...
اکنون دیر زمانی است از آشنائی ِ‌کهنه دلی دیر آشنا و زود نشان !! که در این لحظه ، اکنون ها و آینده ها جریان دارد ، زیرا در کویر تنهائی دلم که از عمق جان تشنه بود به دنبال قطره آبی میگشتم ، آب ِ حیات ! و میدانستم که این کویر در عُمق خویش تشنه است ، اما سراچه دل ِ تو که درونش تشنگی نیست به فریادم رسیده است .
از دلت سیراب گشتم ... از دستانت اشربه ای نوشیدم که سرمست‌ِ کاروانسالارِ آستانه معبد لطف الهی بود که مرا به خویش خواند ...
ممنونم که صبرم را می آزمائی تا ندای موسیقی عشق را در من به حقیقت ِ بیقراری روح در کالبد خاکی نزدیک و نزدیکتر کنی ...

دستهایت را باز کن و سیب را بگیر .... بوی عطرش را احساس نمیکنی ؟!!!
مَست شو ، برقص در سما ؛ مَست شو برقص بر بال ابر ، مَست شو برقص بر باد ... همه اش مال ِ توست ... مزه ی جاودانگی را بِچِش ... خورشید میخواهد بر لبانت بوسه زند ......
مست شو ، مست شو ، مست شو

برقص برقص برقص

من این جا هم هستم چشمک

مورد توجه وبلاگ بچه های کم توان ذهنی تعاونی پرنیان :

نگار جان زیر پیامت برات علت رو نوشتم . در صفحه خودم

+ مامانی هستی ص.آ. ; ۱٢:٤٤ ‎ب.ظ ; دوشنبه ۱۱ آبان ۱۳۸۸

پيام هاي ديگران ()

ناله اگر ناله من است ...

کُنج ِ خرابت را بسی تسخر زدند , اما گنج ِ تُرا , ای خانه ویران ؛ کسی نشناخت

گرگ و میش بود , که سرم رو از رو بالش بلند کردم و دور و برم رو نگاه کردم ؛ اتاق دور سرم میچرخید حلقه هایی از موج های ِ وسط ِ شَط , خیلی بزرگ اما تنگ خفقان آور.... برای منی که تمام فاصله ها توی قلبم مچاله شده بوده و راهی برای نفس کشیدن نداشتم . انگار تیری توی قلبم فرو رفته بود از شدت این درد چشمام میسوخت ؛ دستامو رو چشام مالیدم و یاد تقدیری افتادم که ........

دوباره گلوله های بغض ؛ راه گلمو بسته بود و احساساتمو به بازی گرفته بود ؛ سعی کردم نفسهای عمیقی بکشم و خودمو از دیوارهای اتاق که هی کوچیک و کوچیکتر میشدن تا بتونن منو له کنن ؛ بیرون بکشم ؛ اما نمیشد . نَفَسم بالا نمی اومد ...

آخه آدما چقدر بی رحمن؟ چقدر بی وفان ؟ ازبس که تو کوچه پس کوچه های تاریک و بلند تشویش پرسه زدم و زمزمه هایی از آرزوهای به دل مانده ام رو مرور کردم شدم عینهو یه تاک‌ِ تنها تو یه کویر خشک و سوزان ؛‌ دود ازش بلند شده و بوی سوختگیش دنبال چشمای نگرانی میگرده که هیچوقت نگاه نمیکنن و صدای آه ِ ش دنبال ِ یه گوش شنواست که سنگینی ِ حرفاشو به دوش بکشه و فقط فکر ِ آسایش خودش نباشه .

دشمن که فتادست به وصلت , هوسش

یک لحطه مبادا به طرب دسترسش

نی نی , نکنم دعای بد زین سپسش

گر دشمن از آهن است , عشق ِ تو , بسش

من اینجا هم هستم

+ مامانی هستی ص.آ. ; ٤:٤٦ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٥ مهر ۱۳۸۸

پيام هاي ديگران ()

خدا نگذاشت ...

.....

از ابتدای اینهمه پوسیدگی

از هَوار ِ اینهمه آوار

از خاموشی ِ اینهمه آواز ...

چه نشسته ای ؟!

به انتظار ِ زمزمه ای بی معنا؟!

زیباترین ترانه ام ، کوچیدن از بامت بود

و غم انگیز ترینش ، جائی برای نشستن نبود !!

کاش میشد بامی دیگر ...

کاش میشد ؛ ساز ِ بی سیم .........

کاش میشد ؛ فریاد ِ بی صدا ....

از اینهمه نقطه چین ... به کدام امتداد خواهم رسید ؟!

از بُهت ِ زمان که بگذری باز ابتدا است و امتداد...

از بُغض ِ کلام هم که بگذری ؛ همان است که بود .....

نقطه چین ِ حرفهای نگفته

و شرم از گفتن ....

خواستم که از تو بگذرم ........

خدا نگذاشت ! میدانی که ؟!!

::::::::::::::::::::::::::::::::::

ن . ت .
سرزمین روان ِ ما بسیار بزرگتر و شکوهمندتر از جهان ِ پیرامون ِ ما است ؛ کسانی را بدان راه دهیم که سزاوارِ آن باشند . ((ارد بزرگ))

من اینجا هم هستم

+ مامانی هستی ص.آ. ; ۱۱:٥۱ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٢٧ امرداد ۱۳۸۸

پيام هاي ديگران ()

نسکافه تلخ

وقتی دردها آنقدر زیاد باشند که درمانی برایش نیابی ؛ صبر ایوب میخواهد و لبخندی دائمی بر لبانت ؛ شاید ...

اینروزها مدام دارم بغضهایم را همراه با نسکافه ی تلخ قورت میدهم ،قبلا" هیچوقت برای خودم تا این اندازه سنگدل نبودم که حتی جلوی آهم را بگیرم . دلتنگ بی قراریهایی هستم که برای دیگران بود و من از حل شدن مشکلشان لذت می بردم ، و میتونستم کمکشون کنم.
حالا به خودمم نمیخوام کمک کنم . یه چیزی مثل کوه روی سینه ام نشسته و نفسهام سنگینی میکنند ، نای دم و باز دم ندارم .

یکی نیست بیاد بگه ؛ بس کن از قصه های قدیمی ِ غُصه !!!
یکی نیست که به من بگه حس ششمتو جدی بگیر !؟!

قربون ِ دلِ‌ بیقراری برم که قبل از اینکه بصدا در بیاد فرو میره توی چشمایی که سایه بونش خیسه و از لابلای مژگانش میزنه بیرون و زودتر خودشو لو میده

گاهی توی تاریکی راه رفتن و به ریش خود خندیدن قشنگتره تا توی روشنائی باشی و ظاهرا" به ریش دیگران بخندی و بعدش اشکات دستتو رو کنن .

هیچوقت توی دلم نبودی که بفهمی دلم چی میگه و چند سال با چی توی خودم کنکاش کردم !! تا امروز بفهمم ، دروغ خیلی زشته ....

هیچ چیز به زیبائی تفکرات (+) نیست ؛ اما ؛ مگه میشه به این علامت بعلاوه (+) که اسمش مثبته اعتماد کرد؟ ای بابا... فکرامم شده شلغم شوربا ، هی باهم قاطی میشه ؛ آخه وقتی دلی با تو نیست و تظاهر میکنه که ؛ هست ، میشه از افکارت آش شله قلمکار درست نکنی ؟

میدونی ؟!! تو یکی اینطرف ِ خط نیستی که بیرنگی رو ببینی ، ریلت رو ، روی رنگها داری حرکت میدی ، هی میری و میای ...
این ور ِ خط تابلوی عبور ممنوع ؛ جلوی چشمات کوچیک و بزرگ میشه ...
نمیتونی ازش عبور کنی ....

یکی میگفت : کاش فقط یه روز ؛ فقط یه روز جای تو بودم و دل ِ تو رو داشتم ؛ اونوقت ...
گفتمش : اونوقت ؟!!
باختی گُلم ... نه دیگه !؟! نمیشه ...
دل ِ منو داشتن شجاعت ِ قُمار بازی میخواد ، نمی ترسی ؟ بیا تو ....

به مامانی هستی هم یه سری بزن

میلاد حضرت قائم ؛ مهدی موعود ؛ عطر نرگس (عج) بر شما و عموم شیعیان جهان و همه منتظران آن حضرت عظیم الشآن مبارک باد

+ مامانی هستی ص.آ. ; ۱۱:۱۱ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ٧ امرداد ۱۳۸۸

پيام هاي ديگران ()

ویروسها پاک میشوند

میلاد بزرگ مرد تاریخ اسلام , غیرتمندی صبور , با مرامی عظیم , عاشقی راستین را به عموم مسلمانان تبریک میگویم و امیدوارم که سایه ی با عظمت مولی الموحدین علی علیه السلام ,علی ولی الله , علی عزت الله , علی حجت الله علی مرد خدا ,همواره بر وجودتان استوار و باشکوه هرچه بیشتر نمایان باشد .
و به برکت این وجود بسیار گرامی و زیبا
روز پدر را هم به همه پدران مهربان دنیا تبریک میگویم

خجالت میخوام از یه آنتی ویروس خیلی قوی توی افکارم استفاده کنم تا هارد دیسکمو چک کنه و ویروسهای مزاحم رو دور بریزه , پاک کنه و بشم خود خود خودم ...
به جهنم که بعضی کسا خوششون نمیاد , مثلا" چی میخوان بگن ؟ میخوان بگن اوهوی یارو خراب بوده , اوضاش بیریخت بوده , یا اینکه هی فلونی اینا چیه مینویسی میخوای بهت بگن ج ... یا ف ... ؟!! ببینم مگه کسی که از واقعیتهای اجتماعی و زندگی میتونه خلاص بشه ؟ دوست دارم بگم ...
ببین جونم اینا همون خط قرمزهائیه که دیگه نمیخوام داشته باشم , میخوام از زندگیم لذت ببرم .
همین .......

*****

دلنوشت :

میگفت: وقتی باهات صحبت میکنم ، زیباترین احساسها بهم دست میده ، پاک ترین روحیه رو بدست میارم ، شاید همه جا باشم همه چیز رو ببینم اما نسبت به تو یه جور دیگه نگاه میکنم ...
عینکمو جا گذاشتم ...
گفتم : بیا من زاپاس دارم ...
گفت : دیدی ؟ چشم و هم چشمیه دیگه ؟! میخوام همه چیز رو از نگاه تو ببینم ...

خاطره :

چند روز پیش مشغول پخت و پز یه ناهار خاص بودم (خانم باردار همسایه دلش خواسته بود) ؛ یادم اومد که درست سه سال پیش توی همین وقت یه خانواده مهمانم بودند و علاوه بر خورشت فسنجان و شوید لوبیا پلو با ماهیچه ،این غذا رو هم درست کرده بودم ؛(( چون هرکدوم یکیشو دوست داشتند)) ؛پسر بزرگشون گفت : خاله این چیه ؟ من تا بحال از اینا نخورده بودم ؛ خیلی با مزه اس... گفتم : این اسمش شنیسله عزیزم شنیسل ِ مُرغه ...نَنَه ش هم دنبال حرف پسر گفت ؛ آره با مزه اس و این فسنجون هم خیلی خوب و پر ملاته مزه اش فرق داره با فسنجون ما ...
یهو دلم هوای اونروزا رو کرد ... یادم اومد که چقدر این پسر بر خلاف بابا و مامانش بامعرفت بود و حرمت نون و نمکها رو نگه داشته بود و هراز گاهی احوالی میپرسید و یادی از دورهم جمع شدنها و غذاهای خوشمزه و تی شرتهایی که براش میخریدم میکرد ((البته نه تنها برای او که برای همه اشون ، این رو نوشتم که فکرای ناجور نکنید ))و اظهار دلتنگی میکرد، و خیلی چیزای دیگه هم یادم آمد ...
یادم اومد که ...بی خیال اگه بخوام بگم طولانی میشه ، حالشو ندارم .

ناگفته نگزارم : کلمه ی بامزه که آنها بکار میبردند ؛ همان خوشمزه خودمان است

*****

سخن بزرگان :

دیدن طلعتِ دلدار؛ بصیرت خواهد عاشقان؛ صاحب چشم دگری باید بود

اینجا را هم بخوانید

+ مامانی هستی ص.آ. ; ۱٢:۳۸ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ٩ تیر ۱۳۸۸

پيام هاي ديگران ()

گاهی زندگی میکنیم

پرهیزگاری و بی طمعی و بردباری کلید هر دردی است ...

"""دنیا بسان لانه ماران است, و این جهان پراز آدمهائیست که با لبخند به تو نزدیک میشوند و تو را می بوسند , اما طناب دار تو را در ذهن خود می بافند . """

گاهی زندگی میکنیم و گاه در انتظار زندگی کردن ،صبر میکنیم ...اما زنده بودن را فراموش میکنیم.
یادمون میره عمرمون چطور گذشته بعد ش میگیم تجربه کردیم ... چی رو تجربه کردیم ؟ !!
خطاهامونو ؟ اشتباهاتمونو ؟ ندونم کاریهامونو؟
میزنیم تو سرمون ، ای وای ؛ فلان شد و بهمان شد... خوب که چی ؟ که زنده ایم و زندگی میکنیم ؟
نگاه تو چشم آدما میکنیم و دروغ میگیم
لبخند میزنیم تو روشون و خنجر از پشت میزنیم
میگیم دوست دارم و زجرش میدیم
خودمونو راستگو و درستکار معرفی میکنیم و باورمونم میشه که همینطوریم
برای یه لقمه نون سر همدیگه رو کلاه میزاریم
برای بهتر زندگی کردنِ خودمون؛ آدم میفروشیم
هی فیلم بازی میکنیم ، هی دروغ میگیم ، هی پشت هم اندازی میکنیم
دیو درون رو پشت نقابِ فرشته صفتی پنهون میکنیم
...
اینا اسمش زندگیه ؟ اینا همه ی اون چیزائیه که در انتظارش بودیم و صبر کردیم ؟ اینا زنده بودنه ؟
ایول بابا ایول ...عجب با ((هاله !!)) این زندگی ........

اینجا هم مرا بخوانید

+ مامانی هستی ص.آ. ; ۱٢:٥٦ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢٧ خرداد ۱۳۸۸

پيام هاي ديگران ()

مدفون عشق

یکی بود یکی نبود..زیر گنبد کبود غیر از خدا هیچکی نبود..

خدا بود و اونهمه قدرت و عظمت...خدا بود و اونهمه اراده و حکمت..

خدا روح همه موجودات و خلق کرد.آسمونها...زمین...فرشته ها و جن و خلاصه
هر چی می خواست آفرید.تو همه این موجودات روح آدم از همه لوس تر بود.
دست خدا رو چسبیده و ول نمی کرد.از پیش خدا تکون نمی خورد.

خدا یه کالبد گلی ساخت.کالبد گلی انسان و ..توش خالی خالی بود..فقط تو قفسه سینه اش یه صندوقچه بود.یه روز همه موجوداتشو جمع می کنه...
بهشون میگه..برید تو این کالبد گلی..ببینید چی پیدا می کنید؟ همه موجودات یکی یکی گشتی زدند ...دوری زدند...به صندوقچه رسیدند ولی درشو نتونستند باز کنند .دونه دونه میان بیرون و به خدا میگن که ما چیزی پیدا نکردیم.

تا اینکه فقط روح آدم می مونه..خدا بهش میگه تو نمیخوای بری؟

آدم می گه...نه ..نه

ـبرو یه گشتی ببین چی پیدا می کنی..

آدم باز محکم تر دست خدا رو می چسبه..میگه..نه...نمی خوام.

ـ برو ببین شاید یه چیزی پیدا کردی..برو باز می گردی..

آدم هم میگه..خدا من از پیشت نمیرم..

خلاصه بعد یه عالمه صحبت،آدم قبول میکنه که بره و گشتی بزنه.

یه قدم بر میداره ..بر میگرده به خدا نگاه میندازه..

دو قدم میره...یه قدم میاد عقب..

باز میره جلوتر...بر میگرده و با نگرونی می پرسه...برم؟؟

خدا یه لبخند میزنه..میگه برو.

باز چند قدم جلو میره..دوباره برمیگرده..میپرسه ..برم؟ خدا میگه ..برو ..بر می گردی..تا اینکه بالاخره وقتی که می خواد
از دهن کالبد داخل بشه...برمیگرده و می پرسه...بر می گردم؟؟!!!

-..بر می گردی.

روح میره توی کالبد..گشتی میزنه. تا اینکه به صندوقچه میرسه.نزدیک صندوقچه میشه..اطرافش یه دوری میزنه.. که یهو درش باز میشه..آدم میره تو صندوقچه ببینه ایا چیزی می تونه پیدا کنه؟ ولی وقتی میره تو..در بسته میشه.

روح آدم به در صندوقچه میکوبه....باز شو..باز شوو..ولی باز نمیشه...

شروع میکنه خدا رو صدا زدن...خدا...بلندتر...خدااااا....خدااااااااا....

ولی در صندوقچه هنوز بسته است.روح ادم مرتب مشت مبزنه به در صندوقچه...محکم و محکم تر..کم کم با هر مشت ادم کالبد گلی شروع میکنه به حرکت..بلند میشه..جنبش پیدا میکنه..

آدم تو اون صندوقچه که بعدا اسمشو گذاشتن(قلب) ،مرتب به در می کوبه.طپش می کنه ,خدا رو صدا می زنه و دنبال خدا می گرده..دنبال اون کسی که گمش کرده.
با هر تپش خدا رو می خونه...با هر جنبش به دنبال اونه..تا وقتی که در این صندوقچه باز شه و روح لوس آدم پیش محبوبش بر گرده,‌وقتی هم که برگشت بهش بگه عاشقتم باهمه وجودم دوستت دارم ......

*****************************************
رانده شده از خویشم ، دردل نگاری نیست
این جان خزان دیده ، سرخوش زبهاری نیست
همراه نشد آخر ؛ کس ، با دل مسکینم
در جاده قلبم اثر از سواری نیست ...
رویای شکفتن را درسینه خویش کُشتم
کارم شب و روز ای دل ، جز ناله و زاری نیست
جوانه بودن را ، در کویر خشک خویش جُستم
دیدم که سرابم من ، جُز گرد و غباری نیست
جز گور ؛ کجا باشد ؟ جای تن ِ رنجورم
وقتی که درایینه مردُم ، آئینه داری نیست ؟

حرفهایی از دلِ خسته ی من ....

مردُم = مردمک چشم

اینجا را هم دوست داشتید بخوانید

+ مامانی هستی ص.آ. ; ۳:٥٥ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۱۳ خرداد ۱۳۸۸

پيام هاي ديگران ()

زانوانم مدتهاست دلتنگ سفرند ! سالهاست فرصت صعود را از آنان دریغ داشته ام.
..دیرگاهیست آنان را در بغل گرفته و به راه خیره شده ام...

و قلبم چه بی قرار سر بر دیوار سینه ام می کوبد
تا شاید از اتاقک تن رها شود و پرواز کند..تا دور..تا عرش...

و چه ظالمانه به تماشای هلاکشان نشسته ام...

و دیر نیست دادگاهی که به جرم غفلت، به دار حسرتم بیاویزد !!
پس صبر میکنم ..............

+ مامانی هستی ص.آ. ; ٩:۳٠ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ۱۳ خرداد ۱۳۸۸

پيام هاي ديگران ()

انتظار

سلام بر ام ابیها

سلام بر بانوی صبر و استقامت و عشق

سالام بر صدیقه شهیده فاطمه زهرا (س)

فاطمیه آمد و شد قلب شیعه کوثری

حق عزادار غم این لاله ی پیغمبری

*****

تسلیت بر مهدی و بر شیعیان

درعزای ام سادات ، یاسمین نبوی

*********************

ولادت شیرزن کربلا دخت قهرمان ولایت عزیز ایثار و شهادت را به همه شما مسلمانان و عاشقان آسمان نبوت تبریک و تهنیت عرض میکنم 10/2/88

روز پرستار بر عموم زحمتکشان عزیز مبارک باد10/2/88

و امروز : روزمعلم بر همه استادان بزرگوار و همراهان و گواهان عشق و ایثار و شرف مبارک باد 12/2/88

*********************

نبودی
آنگاه که باران آسمان ، باران ِ چشمانش را می شُست
آنگاه که آهی جگر سوز از سینه اش بر می خاست
آنگاه که تاریکی و تنهایی وجودش را تسخیر کرده بود
سه داغ بر پیشانی اش بود
سه آه ِ حسرت
سه زخم
و آنگاه که ....
سه شیطان بر زندگیش سایه انداخته بود
سی لرزه بر اندامش
سیصد تازیانه بر راندنشان
سه هزار فریاد
سی هزار رعشه بر روحش
سیصد هزار بار صدایت کرد
سه میلیون انعکاس صدا ...
و .........
بهارش خزان شد
آنگاه سه بی نهایت تازیانه بر نفس خویش زد
تا زمین وجودش جوانه زند ..
اینک :
انتظار ..........

انفعالات فکریِ غروب جمعه ی من در تاریخ 11/2/88

*********************

مطلب زیر را دوست خوبم امیر حجوانی برایم ارسال کرده بود منهم برای شما نگاشتم :

از نظر گاندی هفت موردی که بدون هفت مورد دیگر خطرناک هستند :

دانش، بدون شخصیت

ثروت ، بدون زحمت
لذت، بدون وجدان
تجارت بدون اخلاق

سیاست، بدون شرافت

علم، بدون انسانیت
عبادت، بدون ایثار

این هفت مورد را گاندی تنها چند روز پیش از مرگش بر روی یک تکه کاغذ نوشت و به نوه اش داد.
اعتقاد بر این است که وی این موارد را در جست و جوی خود برای یافتن ریشه های خشونت شناسایی کرد.
در نظر گرفتن این موارد، بهترین راه جلوگیری از بروز خشونت در یک فرد و یا جامعه است.
خشونتی که آن را "خشونت پنهان" می نامند ...

*********************
اندرز اول:
وقتی کبوتری شروع به معاشرت با کلاغ‌ها میکند پرهایش سفید می‌ماند، ولی قلبش سیاه می‌شود...

*********************
اندرز دوم :
آنچه جذاب است سهولت نیست، دشواری هم نیست، بلکه دشواری رسیدن به سهولت است.

*********************

اندرز سوم :
پیش از آنکه پاسخی بدهی با یک نفر مشورت کن ولی پیش از آنکه تصمیم بگیری با چند نفر.

من همان مامانی هستی ام ها؟!! تعجب نکن خوب؟

+ مامانی هستی ص.آ. ; ٢:۱٥ ‎ب.ظ ; شنبه ۱٢ اردیبهشت ۱۳۸۸

پيام هاي ديگران ()

قطعه های خوب زیستن

عزیزانم شاید خواندن سه قطعه برایتان طولانی باشد اما قطعا" بدرتان میخورد پس یه کمی وقت بگذارید و با دقت بخوانید و از برداشتهای خودتان برایم بگویید. ضمنا" دیروز یک سایت پیدا کردم که فکر میکنم خواندنش برایتان مفید باشد و آگاهی دهنده انشاءالله بروید به آدرس :

قطعه اول :

«تَوَسَّدِ الصَّبْرَ وَ أَعْتَنِقِ الْفَقْرَ وَ ارْفَضِ الشَّهَواتِ
وَ خالِفِ الْهَوى وَ اعْلَمْ أَنَّکَ لَنْ تَخْلُوَ مِنْ عَیْنِ اللّهِ فَانْظُرْ کَیْفَ تَکُونُ.»:

صبر را بالش کن، و فقر را در آغوش گیر،
و شهوات را ترک کن، و با هواى نفس مخالفت کن
و بدان که از دیده خدا پنهان نیستى، پس بنگر که چگونه اى

قطعه دوم :
سال های سال بود که دو برادر در مزرعه ای که از پدرشان به ارث رسیده بود با هم زندگی میکردند.
یک روز به خاطر یک سوء تفاهم کوچک، با هم جرو بحث کردند و پس از چند هفته سکوت، اختلاف آنها زیاد شد و کار به جایی رسید که از هم جدا شدند.
از دست بر قضا یک روز صبح در خانه برادر بزرگ تر به صدا درآمد. وقتی در را باز کرد، مرد نجـاری را دید.
نجـار گفت: من چند روزی است که دنبال کار می گردم، فکرکردم شاید شما کمی خرده کاری در خانه و مزرعه داشته باشید، آیا امکان دارد که کمکتان کنم؟
برادر بزرگ تر جواب داد : بله، اتفاقاً من یک مقدار کار دارم. به آن نهر در وسط مزرعه نگاه کن، آن همسایه در حقیقت برادر کوچک تر من است. او هفته گذشته چند نفر را استخدام کرد تا وسط مزرعه را کندند و این نهر آب بین مزرعه ما افتاد. او حتماً این کار را بخاطر کینه ای که از من به دل دارد، انجام داده است .
سپس به انبار مزرعه اشاره کرد و گفت: در انبار مقداری الوار دارم، از تو می خواهم تا بین مزرعه من و برادرم حصار بکشی تا دیگر او را نبینم.
نجار پذیرفت و شروع کرد به اندازه گیری و اره کردن الوار.
برادر بزرگ تر به نجار گفت: من برای خرید به شهر می روم، آیا وسیله ای نیاز داری تا برایت بخرم؟
نجار در حالی که به شدت مشغول کار بود، جواب داد: نه، چیزی لازم ندارم !
هنگام غروب وقتی کشاورز به مزرعه برگشت، چشمانش از تعجب گرد شد. حصاری در کارنبود. نجار به جای حصار یک پل روی نهر ساخته بود !!!
کشاورز با عصبانیت رو به نجار کرد و گفت: مگر من به تو نگفته بودم برایم حصار بسازی؟
در همین لحظه برادر کوچک تر از راه رسید و با دیدن پل فکر کرد که برادرش دستور ساختن آن را داده، از روی پل عبور کرد و برادر بزرگترش را در آغوش گرفت و از او برای کندن نهر معذرت خواست.
وقتی برادر بزرگ تر برگشت، نجار را دید که جعبه ابزارش را روی دوشش گذاشته و در حال رفتن است...
کشاورز نزد او رفت و بعد از تشکر، از او خواست تا چند روزی مهمان او و برادرش باشد.
نجار گفت: دوست دارم بمانم ولی پل های زیادی هست که باید آنها را بسازم....

قطعه سوم :

INTERVIEW WITH GOD گفتـــــــــگو بــــــا خـــــــدا
I dreamed I had an interview with god   خواب دیدم در خواب باخدا  گفتگویی   داشتم
God asked خدا گفت
So you would like to interview me پس می خواهی با من گفتگو کنی؟
I said ,If you have the time گفتم اگر وقت داشته باشید
God smiled خدا لبخند زد !
My time is eternity وقت من ابدی است
What questions do you have in mind  for me چه سوالاتی در ذهن داری که می خواهی   از من بپرسی ؟
What surprises you most about human   kind چه چیز بیش از همه شما را در مورد   انسان متعجب می کند ؟
God answered خدا پاسخ داد :
That they get bored with child hood این که آنها از بودن در دوران کودکی  ملول می شوند
They rush to grow up and then عجله دارند زودتر بزرگ شوند و بعد
long to be children again حسرت دوران کودکی را می خورند
That they lose their health to make   money
اینکه سلامتشان را صرف به دست آوردن   پول می کنند
and then و بعد
lose their money to restore their   health پولشان را خرج حفظ سلامتی می کنند
That by thinking anxiously about the   future اینکه با نگرانی نسبت به آینده
They forget the present زمان حال را فراموش می کنند
such that they live in nether the present آنچنان که دیگر نه در حال زندگی می   کنند
And not the future نه در آینده
That they live as if they will never   die این که چنان زندگی می کنند که گویی ، نخواهند مرد
and die as if they had never lived و آنچنان می میرند که گویی هرگز نبوده اند
God's hand took mine and خداوند دستهای مرا در دست گرفت
we were silent for a while و مدتی هر دو ساکت ماندیم
And then I asked بعد پرسیدم
As the creator of people به عنوان خالق انسانها
What are some of life lessons you want them to learn
می خواهید آنها چه درسهایی از زندگی   را یاد بگیرند ؟
God replied with a smile خداوند با لبخند پاسخ داد :
To learn they can not make any one  love them
یاد بگیرند که نمی توان دیگران را   مجبور به دوست داشتن خود کرد
but they can do is let themselves be  loved اما می توان محبوب دیگران شد
To learn that it is not good to  compare themselves to others
یاد بگیرند که خوب نیست خود را با دیگران مقایسه کنند
To learn that a rich person is not one who has the most
یاد بگیرند که ثروتمند کسی نیست که دارایی بیشتری دارد
but is one who needs the least بلکه کسی است که نیاز کمتری دارد
To learn that it takes only a few  seconds to open profound wounds in persons we love
یاد بگیرند که ظرف چند ثانیه می   توانیم زخمی عمیق در دل کسانی که  دوستشان داریم ایجاد کنیم
and it takes many years to heal them ولی سالها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التیام یابد
To learn to forgive by practicing  for giveness   با بخشیدن بخشش یاد بگیرند
T o learn that there are persons who  love them dearly
یاد بگیرند کسانی هستند که آنها را  عمیقا دوست دارند
But simly do not know how to express  or show their feelings
اما بلد نیستند احساسشان را ابراز  کنند یا نشان دهند
To learn that two people can look at  the same thing
یاد بگیرند که می شود دو نفر به یک  موضوع واحد نگاه کنند
and see it differently اما آن را متفاوت ببینند
To learn that it is not always  enough that they be forgiven by  others
یاد بگیرند که همیشه کافی نیست دیگران آنها را ببخشند
The must forgive themselves بلکه خودشان هم باید خود را ببخشند
And to learn that I am here و یاد بگیرند که من اینجا هستم
ALWAYS   همیشه ...

دوست دارید مامانی هستی را هم بخوانید؟

+ مامانی هستی ص.آ. ; ٢:٠۳ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ٢٥ فروردین ۱۳۸۸

پيام هاي ديگران ()

تشکر از عزیزان

سلام به همه عزیزانم

راستش بخاطر بعضی از موارد و تفکرات دلم نمیخواست این مطلب رو براتون بنویسم اما ناچارم .
این چند سال اخیر یعنی سه یا چهار سالی میشه که من و چند تا از دوستانم با شش خواهر که در یک صانحه پدر و مادر خود را از دست داده اند آشنا شده ایم و سعی کرده ایم با مبلغی بصورت ماهیانه(جهت امرار معاششان ) و همینطور سالیانه (سالی دو بار یعنی بهار و پاییز جهت عید و تحصیل ) مبالغی را برای خرج زندگانیشان جور کنیم امسال کفگیرهای بیشتر دوستان ته دیگ خورده بود و نتوانستیم مبلغی که لازم بود جورکنیم حالا از شما عزیزان میخواهم چنانچه مایلید بصورت ماهیانه یا یک دفعه هر چقدر که دوست دارید به این شماره حساب واریز کرده و در این امر خیر شریک باشید مطمئن باشید که بدست صاحبانش میرسد . اصلا" اینطور خیال کنید که به مامانی کمک میکنید و خواهشم این است که حتما" اگر واریزی انجام دادید مبلغ و تاریخ و نام واریز کننده را برایم بنویسید .
شماره حساب جاری اینست : 0059537717بانک تجارت شعبه سمیه غربی بنام خانم مهندس آزاد

اجرتان با خدا و ائمه معصوم علیه السلام

مهربانان روزگار سلام

دیروز قرعه ی نقد و گفتگوی وبلاگ بنامم خورده بود, آمدم , آمدید و با حضورتان

خزانه ی دل بیتابم را مملو از جواهرات عشق و سرمستی , محبت و گرمی

نمودید و گنجینه ی انوار و اسرار معانی ِدوستی را بر چشمان انتظارم نشاندید.

آمدید تا توفیق یهدی من یشاء را برمن ِ مسکین هدیه کنید , که این جام ِ مُسکر

را نوشیدم و مست از حضورتان گشتم . اینک در جهان نمای دل با تمام وجود از

شما عزیزانم تشکر میکنم و برای همگی آرزوی مودت ,سعادت , سلامت و

سایر عطایای الهی را دارم .

دردل من این سخن زان میمنه است زانکه از دل جانب دل روزنه است

مدارمهربانم ,
امیرو آذین قشنگم از شما و مامان و بابا متشکرم که اینقدر به من محبت داشتید و برای اینکه سایر دوستان هم وبلاگ شما رو ببینن و مطلب رو بخونن لینکشو با اجازه شما میگزارم

این صفحه هم متعلق به همه شما عزیزانه

+ مامانی هستی ص.آ. ; ٤:۳۸ ‎ب.ظ ; دوشنبه ۱٩ اسفند ۱۳۸٧

پيام هاي ديگران ()

دوقصه که شمارا وادار به تفکر میکند

موتورسواری هستی

قرعه ی نقد هفته آینده بنام من مسکین افتاد
حضور شما فرزندان عزیزم - برادران و خواهران گرامیم - مایه ی افتخار و آرامشم خواهد بود
شمائی را که تا کنون ندیده ام در آرزوی دیدارتان هستم
و شمائی را که دیده ام همواره میل به دیدنتان دارم
از صمیم قلب دوستتان دارم .

نقد جلسه ی یکشنبه ۱۸ اسفند ۸۷

آدرس : تهران - خ سید جمال الدین اسد آبادی ( یوسف آباد) خ ۲۱ پارک شفق - فرهنگسرای دانشجو- سرای کتاب. از ساعت ۱۷ الی ۱۹

دانه ای که سپیدار بود

دانه کوچک بود و کسی او را نمی دید. سال های سال گذشته بود و او هنوز همان دانه ی کوچک بود.

دانه دلش می خواست به چشم بیاید اما نمی دانست چگونه. گاهی سوار باد می شدو از جلوی چشم ها می گذشت. گاهی خودش را روی زمینه ی روشن برگ ها می انداخت و گاهی فریاد می زد و می گفت: « من هستم ، من این جا هستم. تماشایم کنید.»
اما هیچ کس جز پرنده هایی که قصد خوردنش را داشتند یا حشره هایی که به چشم آذوقه ی زمستان به او نگاه می کردند، کسی به او توجه نمی کرد.
دانه خسته بود از این زندگی ، از این همه گم بودن و کوچکی خسته بود . یک روز رو به خدا کرد و گفت: « نه، این رسمش نیست. من به چشم هیچکس نمی آیم. کاشکی کمی بزرگتر، کمی بزرگتر مرا می آفریدی.» خدا گفت: « اما عزیز کوچکم! تو بزرگی، بزرگتر از آن چه فکر می کنی. حیف که هیچ وقت به خودت فرصت بزرگ شدن ندادی. رشد ماجرایی است که تو از خودت دریغ کرده ای.
راستی یادت باشد تا وقتی که می خواهی به چشم بیایی، دیده نمی شوی. خودت را از چشم ها پنهان کن تا دیده شوی.»
دانه ی کوچک معنی حرف های خدا را خوب نفهمید اما رفت زیر خاک و خودش را پنهان کرد. رفت تا به حرف های خدا بیشتر فکر کند.
سالهای بعد دانه ی کوچک، سپیداری بلند و باشکوه بود که هیچکس نمی توانست ندیده اش بگیرد؛ سپیداری که به چشم همه می آمد.

نویسنده: عرفان نظرآهاری

##################################

غضب کلید هر شری است..

چیزی که منو تو فکر فرو برد .....خشم ......بود !!!
حالا می فهمم وقتی می گن خشم جنون موقته یعنی چی !!

جدا ما آدما چقدر خوشبخت بودیم اگه موقع عصبانیت ، موقع ناراحتی کمی صبر می کردیم!!
چقدر موفق بودیم اگه زود تصمیم نمی گرفتیم!!

دنیا دنیای پشیمونیه ...آیا باز هم میتونه ثانیه های از دست رفته عمر ما رو بهمون بر گردونه؟!!
چقدر پیش آمده که لحظاتمونو با یه عمل نسنجیده تباه کردیم؟!
یه تصمیم درست رو زیر آوارِ خشم مدفون کردیم !!
یه سر انجام خوب رو زیر لگد های عصبانیت له کردیم!!
یه قلب رو با سنگ بد خویی؛ شکوندیم!!
دو تا چشم مهربون رو با کج خلقی هامون گریون کردیم!!

ن.ت.

١-بهتره قبل از خوانده شدن ؛ خویش را بخوانیم
٢-بهتره قبل از خشمگین شدن کمی تعقل و تفکر کنیم
٣-بهتره قبل از سنجیده شدن بسنجیم
۴-بهتره در مورد همه تصمیماتی که میگیریم تامل کنیم

اینجا را هم اگه دوست داشتید بخونید

اینهم قولی که به چندتا از دوستا داده بودم یکی دیگه از شیرین کاریهای هستی خانم رو براتون بنویسم این قضیه مربوط میشه به 4 سال پیش ...
یک روز تعطیلی هستی و داداشش و پسرخاله و دخترخاله تصمیم میگیرن چهار نفری با دو موتورسیکلت داداشابرن تفریح : هرکدوم از خواهرا ترک موتور برادر میشینه و یا علی مدد ....
بچه ها دیر کرده بودن و من بشدت نگران طول و عرض اتاق رو هزاربار طی کردم دائم میرفتم از پنجره سرک میکشیدم ...نخیر خبری نیست ؛شب شده بود لباس پوشیدم و راه افتادم که برم ببینم از کجا میتونم خبری از اونا بگیرم ؟ کلافه و سردرگم بودم تا در حیاط رو باز کردم با چهره خندون بچه ها روبرو شدم از شدت خنده بسختی سلام دادن و منم عصبانی ی ی ی ی گفتم سلام و زهر مار کجا بودین تا حالا دلم هزار راه رفت ؟ بچه ها گفتن بزاربیائیم بالا برات تعریف میکنیم و خلاصه قضیه این شد که: علی و افشین یه کلمه از یه مزاحمی میشنون و ترمز میکنن...و اون مزاحم که موتوری بوده در میره ؛ پسرا هم خواهراشونو بغل یکی از موتورها کنار کلیسا تو خیابان ویلا میزارن و خودشون با یکی از موتورسیکلت ها پسره رو دنبال میکنن و خلاصه میگیرنش و درگیری که میخواسته خیلی بیخ پیدا کنه بوسیله مردم ختم به خیر میشه ... بعد علی یهو میگه اِ...افشین ؟ این موتور من نبود که مثل جت از جلومون رد شد؟!!!
افشین میگه آره دونفرم پشتش بودن ...اِ اِ اِ علی !!! ببین هستی و مهرنوشن !!! پسرا با موتور دنبالشون میکنن و هرچی بوق و چراغ میزنن هستی خانم ترمز نمیکنه و باخنده ادامه میده به هرجون کندنی پسرامتوقفشون میکنن و میگن پیاده شین زشته هستی میگه چرا زشته ؟ مگه موتور سواری عیب داره ؟ حجابمون هم که ایرادی نداره کلاه ایمنی هم که داریم پس شما دوتا باهم ما دوتا هم باهم ... پسرا حریف دخترا نمیشن و مجبور میشن تا خونه همراهیشون کنن که لااقل کسی مزاحمشون نشه ...چهار راه بعدی گیر پلیس راهنمائی رانندگی میافتن و خلاصه بعد از کلی دردسر سازی با خنده وشنگول به خونه برمیگردن ... علی میگفت مامان الحق و الانصاف موتور سواری خواهرم حرف نداره ...گفتم خبه خبه نمیخواد ازش تعریف کنی خیلی کار خوبی کرده ازش تعریفم میکنی ؟! که اینجا مهرنوش لب ورچید و گفت ببین افشین ؟علی به هستی موتور سواری یاد داد تو به من یاد نمیدی علی هم گفت ناراحت نشو دختر خاله جان خودم یادت میدم افشین گفت تو رو خدا بزار این یکی دیگه یاد نگیره وگرنه هرروز باید یا اداره پلیس باشیم یا دنبال موتورامون بگردیم ...اینم یکی از ماجراهای موتور سواری هستی خانم که قولشو داده بودم ... حالا یه خبر یواشکی هم دارم هستی تصمیم گرفته که بره پایه یک هم بگیره جل الخالق من نمیدونم پسر بدنیا آوردم یا دختر ؟ تازه میگه بعدش نوبت بالگرده ...

+ مامانی هستی ص.آ. ; ٢:۱۳ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٥ اسفند ۱۳۸٧

پيام هاي ديگران ()

مثل مداد باش

همیشه ببین چه اثری از خود باقی میگذاری

پدر مینوشت .....
پسرک از پدر پرسید درباره چه می نویسی؟
پدر پاسخ داد
درباره تو پسرم، اما مهمتر از آنچه می نویسم، مدادی است که با آن می نویسم.
می خواهم وقتی بزرگ شدی، تو هم مثل این مداد بشوی
پسرک با تعجب به مداد نگاه کرد و چیز خاصی در آن ندید
اما این هم مثل بقیه مداد هایی است که دیده ام
پدر گفت : بستگی داره چطور به آن نگاه کنی
در این مداد پنج صفت هست که اگر به دستشان بیاوری، برای تمام عمرت دردنیا به آرامش می رسی .
صفت اول :
می توانی کارهای بزرگ کنی، اما هرگز نباید فراموش کنی که دستی وجود دارد که هر حرکت تو را هدایت می کند. اسم این دست خداست، او همیشه باید تو را در مسیر اراده اش حرکت دهد .
صفت دوم :
باید گاهی از آنچه می نویسی دست بکشی و از مداد تراش استفاده کنی. این باعث می شود مداد کمی رنج بکشد اما آخر کار، نوکش تیزتر می شود ( و اثری که از خود به جا می گذارد ظریف تر و باریک تر) پس بدان که باید رنج هایی را تحمل کنی، چرا که این رنج باعث می شود انسان بهتری شوی .
صفت سوم :
مداد همیشه اجازه می دهد برای پاک کردن یک اشتباه، از پاک کن استفاده کنیم. بدان که تصحیح یک کار خطا، کار بدی نیست، در واقع برای اینکه خودت را در مسیر درست نگهداری، مهم است .
صفت چهارم :
چوب یا شکل خارجی مداد مهم نیست، زغالی اهمیت دارد که داخل چوب است. پس همیشه مراقب باش درونت چه خبر است .
و سر انجام ...
پنجمین صفت مداد :
همیشه اثری از خود به جا می گذارد. پس بدان هر کار در زندگی ات می کنی،
ردی از تو به جا می گذارد و سعی کن نسبت به هر کار می کنی، هشیار باشی و بدانی چه می کنی .

ن. ت : ١

انسان‌ها از انجام دادن کارى که چگونگى انجام دادنش را به خوبى بلدند، لذت می‌برند.

ن.ت : ٢

اکنون زمان آن فرا رسیده است که توقف کنیم و درباره این که چگونه اثری از رفتارها و عملکردهای خویش بجا میگذاریم ؛ فکرکنیم .

اینجا را هم اگه دوست داشتید بخوانید

+ مامانی هستی ص.آ. ; ۱٠:٥٢ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢٩ دی ۱۳۸٧

پيام هاي ديگران ()

انواع کد های جدید جاوا تغییر شکل موس