سايه صبور

داغ شقايق ديده ام

داغ شقایق دیده ام ، درد عشقی کشیده ام ، جاری شده ام ، مست شده ام مستِ مستِ مست ....و اینک دل آزرده ام ....
از چه ؟‌! از بی حرمتی ها از بیفکریها و بی فرهنگی ها ، ازتهی شدن های ایمان و عشق ....
کو ؟! کجاست آن روزها ؟ روزهایی که حرمت ماه رمضان و ماه محرم و صفر به گوش عرش میرسید؟  از کَپَرهای حصیری محقر گرفته تا خانه های مجلل ...از بد ترین انسانها ((بقولی اوباش و ارازل ِ بد مَست و دغلکار که اینجا برای خویش نیز متاسفم که ناچارم اینگونه بنویسم زیرا برای گفتن درد لازم است )) تا بهترین و نیکوترین انسانها (( مومن و متعهد ، صدیق و درستکار)) ...

آری میخواهم بگویم چه برسرمان آمده است ؟ کیست که این پازلِ به هم ریخته را دوباره درست بچیند؟‌
من که هستم ؟ که باشم ؟‌چه باشم ؟ من فقط یک موجود هستم که با خودم درجنگم ، اینکه نمیتوانم هضم کنم اینکه آیا ما تازه مسلمان شده ایم ؟ یا مسلمانی و شیعه بودنمان نیز بر اساس مد و مُد پرستی شده است ؟
اگر تازه به اسلام  ره یافته ایم که می بایست با شناختی عمیق تر و آگاهانه تر و فرهنگی تر قدم به این عرصه گذاشته باشیم ، اگر مسلمان زاده ایم پس حساب سنت ها و درسهایی که سینه به سینه نقل شده و بما رسیده است چرا درست از کاردرنمی آید؟
فاش میگویم مکنونات قلبی ام را ، حرفهای خودم و تورا و دیگران را ....
چه بر سرمان آمده است ؟ مگر نه اینکه ما شیعیان ما مسلمانان شربت شهادت را ارج می نهیم ؟مگر نه اینکه ماههای پر فیض و خاص را با جان و دل انتظار میکشیم که جبران خُسران یک ساله امان را با التماس از رهبران عشق بخواهیم ؟ اینک از محرم و صفر میگویم از شرافت و قداست ارزشهای این روزها ... که دارد کمرنگ میشود ... بخاطر ....
یاد گرفته ایم که بر سر و سینه بکوبیم ، رخت عزا برتن کنیم ، در و دیوار را سیاه پوش کنیم وعده بگیریم و گاو و گوسفند و شتر قربانی کنیم ، سٌفره های مثلاْ عزاداری بیافکنیم ، مداحانی دعوت کنیم که مغرضانه و بظاهر عاشقانه از صحنه های کربلا بخوانند اما چه خواندنی ؟ چه اشعاری ؟ آنهم با آهنگها و شعرهای مبتذلی که هیچکدام شرح فرهنگ عاشقی حسین ابن علی (ع)  نیست ....
اغلب مجالس وعظ و سخنرانی تبدیل به بازارهای مکاّره شده است ، شور بیشتر جوانان به آخرین مدل لباس و جدیدترین مدلهای مو و.......... تبدیل شده است و دختران که وای وای وای واویلا .... به سالنهای مُد و ... استغفرالله .... تشریف آورده اند ، اسف انگیز تر اینکه مرسوم شده شماره تلفنهایشان را بصورت کارتهای ویزیت بنام انواع هیئت ها ... چاپ کرده و به یکدیگر عرضه میکنند .


آیا واقعاْ قیام امام حسین (ع) برای این بود؟ آیا محرم تا روز دهم و یازدهم به پایان میرسد و روز عاشورا غمِ خون سرخ شهیدان کربلا از سینه ها کنده میشود؟ یا اینکه بعد از عاشورا تازه عزای عزیز از دست رفته ، عزای عشق در خون خفته ، عزای از دست رفتن ذره ذره خونهای تشنه شروع میشود ؟
هدف چه بود ؟
امام حسین (ع) و خاندان و یارانش از این قیام چه هدفی داشتند ؟ بشارت بهشتشان یعنی ورود به باغی سرسبز پُر از حوری و پری ؟؟؟؟؟
مگر نه اینکه نفس عزاداری برداشت از فرهنگ ظلم ستیزی عاشورا بوده ؟ مگر نه اینکه قیام برای مبارزه با ظلم و فساد یزیدیان بوده ؟ مگر نه اینکه با خون خویش میخواستند عشق را به ثبوت برسانند ((یگانگی و وحدانیت خدا را ، نماز را ، سلامت روح و جان را ))
ما را چه شده است ؟ این چه مجالسی است که اجازه میدهید برپاشود ؟ و آبرویمان ، فرهنگمان و دینمان را دستخوش طوفان کند؟  که اجنبی ، که بی دین ، که بی فرهنگهای سگ پرست بر ما بخندند؟
یادمان رفته است که چقدر ماه محرم و صفر ارج و قُرب داشت ؟ که حتی بدترین میخواره ها نیز دست از لاابالی گری میکشیدند تا حُرمت این ماهها و خون شهیدان پایمال نشود؟
یادمان رفته است که روزه خوانی و راهگشائی و خلوص نیت ها در مجالسی بسیار ساده و پر بار برپا میشد و به جمع عاشقان پیوسته ، اضافه میشد؟‌و برکت ها افزون میگشت ؟
یادمان رفته است اگر غذای نذری پخته و پخش میشد ، مریضی شفا می یافت و فقیری سیر میشد ؟‌و این نذرها برای همین بود؟ آنهم بخاطر ایمانهای راسخ ....؟
یا حسین ابن علی (ع) یا ابوالفضل العباس (ع) یا زینب کبری (س) در جهل مرکّب مانده ام و دردریای بیکران نادانی غوطه ورم نجاتم دهید ..........

خدایا خدایا نجاتمان ده نجات ده جوانان راه گم کرد ه اما را ...............

   + مامانی هستی ص.آ. ; ٤:٠٦ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢٦ دی ۱۳۸٦
    پيام هاي ديگران ()

انواع کد های جدید جاوا تغییر شکل موس